Ooggetuigenverslag: “Van het padje af”

2014-02-24 gepubliceerd op Indymedia

Anarchisme is er bij mij zo’n beetje met de paplepel ingegoten, maar vorig jaar dan eindelijk voor het eerst naar de Pinksterlanddagen. Hoera! Eindelijk dan naar een heel weekend vol superinteressante bezigheden met mensen die óók uitgaan van eigen verantwoordelijkheid, verantwoordelijkheid voor elkaar en dat alles zonder machtsstructuren, dwang of dominantie. Ik was nog maar net een uur ‘binnen’ of ik werd geconfronteerd met het bericht dat M – die ik nu al best een tijd ken – moest opstappen en met de manier waarop dat ging. Ik heb het verbijsterd aangehoord. Zo, dat was wel een koude douche, ja. Waren dit dan de fameuze Pinksterlanddagen?

Ik ben niet zo goed in alleen maar aanhoren en verbijsterd zijn, ik wil daar dan ook iets mee doen; dat zal wel iets te maken hebben met eigen verantwoordelijkheid, denk ik. Dus ik ben naar de mensen in de caravan gestapt om te kijken of er een constructief gesprek mogelijk was en om als back-up voor M aan te bieden ‘garant’ te staan. Nope, dat kon niet. Er werd me – op een nogal hautaine manier – te verstaan gegeven dat ik niet met wie dan ook in gesprek kon, dat er niet ingegaan zou worden op vragen, dat ik me er niet mee moest bemoeien. Op mijn vraag of er dan iig iemand gehoord kon worden die zelf betrokken was bij het server-gedonder, werd zonder enige uitleg ‘nee’ gezegd. Er werd, al naar gelang het uitkwam, heen en weer gesprongen tussen de ene reden voor verwijdering en de andere reden.

Ik kwam daar met stoom uit m’n oren vandaan. What the hell? Is er ineens een ‘ondoordringbare’ ‘commissie’ die beslissingen voor anderen – niet alleen M maar álle aanwezigen – neemt? Zonder ook maar de minste poging te doen om iets als een geheel in ogenschouw te nemen? Of, even naïef aangenomen dat dat wel zou zijn gebeurd, daarover te willen communiceren? Als dit een blauwdruk voor anarchisme zou moeten zijn, nou, dan is het behoorlijk van het padje af.

Later ben ik in gesprek gegaan met Hans. Ik heb vragen gesteld en ik heb geprobeerd om het te begrijpen, zeker omdat M een aantal voorstellen had gedaan die tegemoet kwamen aan degene die zich dan zo bedreigd voelde. Simpel: ik blijf uit jouw buurt, jij blijft uit de mijne. Moet lukken op een terrein dat zo groot is en waar zoveel mensen zijn. Uit het gesprek met Hans bleek dat de ander of het a-team dat niet eens in overweging wilde nemen. Ik heb gezegd, maar, is het in een conflict niet altijd zo dat er een probleem aan beide zijden ligt en dat het dus niet meer dan redelijk is om van beide zijden te verwachten dat ze een stap naar de oplossing kunnen doen in plaats van halsstarrig op hun eigen gelijk te blijven staan? En als iemand dat wel doet, is dat dan niet degene die niet meewerkt aan een constructief geheel en zou het dan niet logischer zijn dat die persoon weg moet (als je al tot zo’n absurd drastische maatregel wilt komen)? Hans gaf toe dat het logisch zou zijn om van beide personen een stap te verwachten. Maar was tegelijkertijd niet van plan om van koers te wijzigen.

Het heeft mij het hele weekend en lange tijd daarna een rotsmaak in m’n bek gegeven. Dit had niks met anarchisme te maken en dat zou – bij alles, van voorbereiding en conflictbeheersing tot verantwoording en evaluatie – de basis moeten zijn. Als dat niet zo is, ook best, maar noem het dan geen anarchisme, want dat is het niet.

Het hoeft ook niet zo te gaan. Ik heb een a-team ‘aan het werk’ gezien tijdens het No Border Camp, dat was wel gericht op hoor en wederhoor, op constructieve oplossingen. Dus als er met de PL een a-team bezig is, dat geen donder snapt van anarchistische principes, de eigen macht misbruikt voor persoonlijke dingen en niet in staat is om zichzelf te evalueren en daar zelf leermomenten uit te halen: doe me dan een lol en verwijder jezelf van het terrein.

groet
dhjana

Advertisements